Γράφει ο Γιώργος Λιοδάκης
Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που δεν γράφονται όταν συμβαίνουν. Μένουν μεταξύ ανθρώπων, ως προσωπικές αναμνήσεις, και τις κουβαλάς μέσα σου για χρόνια.
Σήμερα, όμως, που ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή, νιώθουμε πως μία από αυτές τις ιστορίες πρέπει να ειπωθεί.
Όχι για τη συναυλία. Όχι για το πόσο μεγάλος καλλιτέχνης ήταν, αυτό το γνωρίζει ολόκληρη η Ελλάδα. Αλλά για να μάθει ο κόσμος κάτι για τον άνθρωπο Γιώργο Μαζωνάκη. Για κάτι που έκανε στην Κω το καλοκαίρι του 2015 και που εμείς δεν ξεχάσαμε ποτέ.
Ήταν η χρονιά που το kosnews24 συμπλήρωνε πέντε χρόνια και αποφασίσαμε να το γιορτάσουμε με μία μεγάλη συναυλία του Γιώργου Μαζωνάκη στο Ammos Beach Bar.
Το 2015, όμως, δεν ήταν ένα συνηθισμένο καλοκαίρι.
Η Ελλάδα ζούσε τις ημέρες των capital controls, η Κως βρισκόταν στην κορύφωση της μεταναστευτικής κρίσης και ολόκληρο το νησί περνούσε μία από τις δυσκολότερες τουριστικές περιόδους εκείνων των χρόνων.
Η συναυλία δεν πήγε καλά οικονομικά. Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Και ίσως, με όσα συνέβαιναν τότε, να ήταν εξαρχής πολύ δύσκολο να πάει όπως την είχαμε ονειρευτεί.
Μετά το τέλος της βραδιάς ήρθε όμως η στιγμή που μας έκανε να καταλάβουμε ποιος πραγματικά ήταν ο άνθρωπος που είχαμε απέναντί μας.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης μαζί με τον τότε μάνατζέρ του, Δημήτρη Χατζόπουλο, βρέθηκαν με τον τότε 25χρονο ιδιοκτήτη του kosnews24. Η αμοιβή ήταν συμφωνημένη. Τα χρήματα υπήρχαν και θα πληρωνόταν κανονικά μέχρι το τελευταίο ευρώ.
Κι όμως, βλέποντας απέναντί του έναν νέο άνθρωπο που είχε προσπαθήσει να στήσει κάτι μεγάλο και είχε τελικά βρεθεί μπροστά σε μία σημαντική οικονομική ζημιά, ο Μαζωνάκης έκανε κάτι που δεν ήταν υποχρεωμένος να κάνει.
Χάρισε 5.000 ευρώ από την αμοιβή του.
«Αυτά στα χαρίζω».
Πέντε χιλιάδες ευρώ. Σε έναν άνθρωπο που μέχρι εκείνη τη στιγμή ουσιαστικά δεν γνώριζε.
Δεν ήταν θέμα χρημάτων. Ήταν η κίνηση.
Γιατί εκεί φαίνεται πολλές φορές το μέγεθος ενός ανθρώπου. Όχι επάνω στην πίστα, όχι κάτω από τα φώτα, όχι όταν τον χειροκροτούν χιλιάδες άνθρωποι. Αλλά όταν τα φώτα σβήνουν και δεν υπάρχει κανείς για να δει τι θα κάνει.
Και ο Γιώργος Μαζωνάκης τότε έδειξε τη μεγάλη του καρδιά.
Από εκείνη την επίσκεψη υπάρχουν και εικόνες που έμειναν ανεξίτηλες στη μνήμη μας.
Λίγο πριν έρθει στην Κω βρισκόταν στη Μύκονο. Εμείς περιμέναμε την προγραμματισμένη άφιξή του στο αεροδρόμιο της Κω και η ομάδα ήταν έτοιμη να τον παραλάβει. Ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο.
«Σε 15 λεπτά προσγειώνεται ελικόπτερο στις Αλυκές».
Ο Μαζωνάκης ερχόταν από τη Μύκονο με ελικόπτερο.
Μέχρι να φτάσουμε εκεί, είχαν περάσει λίγα λεπτά παραπάνω. Και ο Γιώργος είχε ήδη ξεκινήσει να περπατά από το σημείο όπου είχε προσγειωθεί το ελικόπτερο (εκεί όπου υπάρχει η τσιμεντένια βάση) προς τα πρώτα εστιατόρια της περιοχής.
Όταν τον είδαμε, πηγαίνοντας καθυστερημένοι να παραλάβουμε έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες καλλιτέχνες, υπήρχε μέσα μας η αγωνία για το πώς θα αντιδράσει.
Δεν είπε τίποτα αρνητικό.
Χαμογέλασε.
«Δεν πειράζει. Ένα μπουκαλάκι νερό μόνο θέλω».
Αυτός ήταν.
Μία ακόμη εικόνα έχει μείνει χαραγμένη μέσα μας.
Έμενε στις σουίτες του ξενοδοχείου Oceanis, μόλις λίγα λεπτά με τα πόδια από το Ammos. Πριν από τη συναυλία περνούσαμε από το ξενοδοχείο για να κατευθυνθούμε προς το μαγαζί.
Και κάποια στιγμή ακούσαμε μια κιθάρα.
Σταματήσαμε.
Μέσα από τη σουίτα ακουγόταν η φωνή του Γιώργου Μαζωνάκη. Μαζί με έναν συνεργάτη του, έκανε το ζέσταμά του λίγο πριν βγει στη σκηνή.
Μια εικόνα απλή, που όμως τόσα χρόνια μετά δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό μας.
Και μετά ήρθε η μεγάλη στιγμή.
Το μαγαζί δούλευε, οι σερβιτόροι έτρεχαν, οι παραγγελίες έφευγαν, όλοι βρίσκονταν στις θέσεις τους.
Μέχρι που έφτασε η ώρα να βγει ο Μαζωνάκης.
Θα έβγαινε με το «Τέρμα», τη μεγάλη του επιτυχία εκείνης της περιόδου.
Και τότε συνέβη κάτι που θυμόμαστε σαν να ήταν χθες.
Για ένα λεπτό σταμάτησαν όλοι.
Σερβιτόροι, άνθρωποι του μαγαζιού, όσοι δούλευαν εκείνη τη στιγμή. Σταμάτησαν οι παραγγελίες, σταμάτησε το τρέξιμο. Όλοι γύρισαν προς την πίστα.
Ήθελαν απλώς να δουν τον Γιώργο Μαζωνάκη να βγαίνει.
Ήταν από εκείνες τις στιγμές που δεν καταλαβαίνεις τη σημασία τους όταν τις ζεις. Την καταλαβαίνεις πολλά χρόνια αργότερα.
Σήμερα καταλαβαίνουμε ακόμη περισσότερο πόσο τυχεροί ήμασταν που τον γνωρίσαμε λίγο διαφορετικά από τον περισσότερο κόσμο.
Όχι μόνο ως τον Μαζωνάκη της σκηνής.
Αλλά ως τον Γιώργο.
Τον άνθρωπο που, όταν είδε απέναντί του έναν νέο που είχε προσπαθήσει και είχε χάσει χρήματα, αποφάσισε να αφήσει 5.000 ευρώ από τη δική του τσέπη.
Χωρίς δημοσιότητα.
Χωρίς φωτογραφίες.
Χωρίς να το μάθει κανείς.
Πέρασαν έντεκα χρόνια και δεν το γράψαμε ποτέ.
Σήμερα αισθανόμαστε ότι οφείλουμε να το γράψουμε.
Γιατί μαζί με τα τραγούδια, τις τεράστιες επιτυχίες και τις στιγμές που άφησε στο ελληνικό τραγούδι, αξίζει να μείνουν και αυτές οι μικρές ιστορίες που δείχνουν ποιος ήταν όταν έκλειναν τα φώτα.
Εμείς μόνο ένα μπορούμε να πούμε.
Ευχαριστούμε που το ζήσαμε.
Ευχαριστούμε που σε γνωρίσαμε.
Και ευχαριστούμε που μας έδωσες την ευκαιρία να καταλάβουμε από κοντά πόσο μεγάλη καρδιά μπορεί να κρύβεται πίσω από έναν τόσο μεγάλο καλλιτέχνη.
Καλό ταξίδι, Γιώργο.
Λιοδάκης Γιώργος
Ιδιοκτήτης kosnews24
Φωτογραφίες από τη συναυλία του 2015 στην Κω.
Γράφει ο Γιώργος Λιοδάκης
.gif)
