«Στεγαστική ασφυξία: Ποίος μπορεί πλέον να ζήσει στην Ελλάδα;»

Το ζήτημα της εύρεσης κατοικίας, που απασχολεί έντονα τα τελευταία χρόνια την ελληνική κοινωνία, τίθεται εκ νέου μέσα από επιστολή συμπολίτισσάς μας, που κοινοποιήθηκε σε αρμόδιους φορείς σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο.

Μέσα από προσωπικές εμπειρίες και διαπιστώσεις, αποτυπώνεται μια κατάσταση που, όπως επισημαίνεται, δεν αφορά μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά μια ευρύτερη και πλέον ορατή πραγματικότητα που επηρεάζει ολοένα και περισσότερους πολίτες.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της επιστολής:

Αξιότιμοι κύριοι/κυρίες,

Σας απευθύνω αυτή την επιστολή ως ενεργός πολίτης που παρακολουθεί με έντονη ανησυχία και πλέον αγανάκτηση την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά κατοικίας στην Ελλάδα.

Δεν βρίσκομαι προσωπικά σε αναζήτηση κατοικίας. Ωστόσο, βιώνω από πολύ κοντά την πραγματικότητα μέσα από ανθρώπους του άμεσου περιβάλλοντός μου: φίλους, γνωστούς και συναδέλφους που αγωνίζονται καθημερινά να βρουν ένα αξιοπρεπές μέρος για να ζήσουν. Έχω βρεθεί η ίδια σε αναζητήσεις μαζί τους, έχω δει τα ακίνητα, έχω ακούσει τις απαιτήσεις, έχω ζήσει από πρώτο χέρι αυτό που συμβαίνει.

Και αυτό που συμβαίνει δεν είναι απλώς δύσκολο. Είναι απαράδεκτο.

Η ανεξέλεγκτη εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων έχει απορροφήσει σχεδόν το σύνολο των διαθέσιμων κατοικιών, ιδιαίτερα σε νησιά και τουριστικές περιοχές, αλλά πλέον και σε μεγάλα αστικά κέντρα. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό: άνθρωποι που εργάζονται, που συμβάλλουν στην οικονομία και την κοινωνία, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα αυτονόητα.

Τα ελάχιστα ακίνητα που διατίθενται για μακροχρόνια μίσθωση είναι συχνά σε άθλια κατάσταση. Χώροι εγκαταλελειμμένοι, αφρόντιστοι, χωρίς βασικές υποδομές, που σε πολλές περιπτώσεις θυμίζουν περισσότερο παλιά καταλύματα σαν αποθήκες παρά κατοικίες για ανθρώπους. Και όμως, ζητούνται για αυτά εξωφρενικά ποσά.

Ποσά που δεν ανταποκρίνονται ούτε στην ποιότητα, ούτε στην πραγματικότητα των εισοδημάτων.

Πρόκειται για μια ξεκάθαρη εκμετάλλευση της ανάγκης.

Όταν κάποιος δεν έχει επιλογή, αναγκάζεται να δεχτεί όρους που προσβάλλουν την αξιοπρέπειά του. Και αυτό δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο. Είναι καθημερινότητα για εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες ανθρώπους. 

Αναρωτιέμαι:                                                                 

Πώς ζητάμε από εργαζόμενους να μετακινηθούν, να στελεχώσουν θέσεις, να στηρίξουν τον τουρισμό και την οικονομία, όταν δεν μπορούν να βρουν ένα σπίτι να μείνουν;

Πώς μιλάμε για ανάπτυξη, όταν το πιο βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, η στέγαση, έχει μετατραπεί σε αντικείμενο αισχροκέρδειας;

Πώς περιμένουμε από νέους ανθρώπους να χτίσουν τη ζωή τους εδώ, όταν δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα στοιχειώδη;

Η κατάσταση αυτή δεν είναι βιώσιμη. Δεν είναι δίκαιη. Και σίγουρα δεν είναι ανεκτή.

Δεν πρόκειται απλώς για μια “παρενέργεια” της αγοράς. Πρόκειται για μια κοινωνική κρίση που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως μια απλή “δυσλειτουργία της αγοράς”. Όταν εργαζόμενοι δεν μπορούν να βρουν κατοικία, όταν οι συνθήκες διαβίωσης υποβαθμίζονται και όταν η εκμετάλλευση γίνεται κανόνας, τότε πρόκειται για ένα ζήτημα που αγγίζει τα όρια της κοινωνικής αδικίας και απαιτεί σαφή και άμεση τοποθέτηση από την Πολιτεία.

Η στέγαση δεν είναι επένδυση μόνο. Είναι ανάγκη. Είναι δικαίωμα. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας.

Και όταν μια κοινωνία δεν μπορεί να εξασφαλίσει αυτό το δικαίωμα, τότε κάτι έχει πάψει να λειτουργεί σωστά στον πυρήνα της.

Ελπίζω η επιστολή αυτή να ληφθεί σοβαρά υπόψη και να αποτελέσει αφορμή για άμεσες και ουσιαστικές ενέργειες.