Οφείλω μία καθυστερημένη έκφραση ευγνωμοσύνης για την υψηλή αισθητική και υπαρξιακή εμπειρία που μου δόθηκε παρακολουθώντας την παράσταση “Μετέωρα Σώματα” σε σύλληψη- δραματουργική σύνθεση και σκηνοθεσία του Γιώργου Παπαδάκη στον πολυχώρο του “Imagine”.
Υπήρξα πολύ απασχολημένη τόσο με το να τοποθετήσω εντός τα πράγματα και τα συναισθήματα μετά τη λήξη της πρόβας generale, όσο και στο να τοποθετηθώ ως προς ό,τι μας παραδόθηκε εκείνο το βράδυ.
Είχα να κάνω πολλά και απαιτητικά, όπως:
Να συλλάβω την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πετυχημένη μίξη τεχνών
Να κάνω επαναπρόσληψη του θεατρικού κειμένου, που τόσο βιωματικά και περίτεχνα προσφέρθηκε στο κοινό - οικειοποιημένο και μη- με την ποίηση του Εμπειρίκου
Να θέσω ρητορικά ερωτήματα αλλά και να συνδέσω τις προσωπικές μου ερμηνείες με το κείμενο και τις εικόνες Να συλλάβω λεκτικά και μη στοιχεία, να ενεργοποιήσω συνειρμούς και να τους πάρω για εργασία για το σπίτι
Να αποδομήσω με εγρήγορση την ποιητική ροή και να την προσαρμόσω με συναισθηματική ωριμότητα στα μέτρα μου
Να αφουγκραστώ τη σύνδεση της ζώσας πραγματικότητας με τη θεατρική ερμηνεία και απόδοση Να πω ένα τεράστιο “ΝΑΙ” στα σκηνογραφικά στοιχεία της παράστασης
Να επανέλθω σήμερα ανακαλώντας ουσίες και λεπτομέρειες…
Σαφώς, η παρούσα κριτική θα μπορούσε να υμνήσει- συν τοις άλλοις- τις υπαρξιακές και κοινωνικοπολιτικές αναφορές στην ποίηση του Εμπειρίκου- με αφορμή τον εγκιβωτισμό της στην παράσταση “Μετέωρα Σώματα”- αλλά αυτό δεν αποτελεί τον βασικό μου στόχο. Η ποίησή του διατίθεται ευτυχώς παντού, ως παρακαταθήκη για όποιον αρέσκεται (και θα άξιζε να αρέσκεται) να τη μελετήσει και να την ερμηνεύσει.
Αντιστρόφως ανάλογα, αφόρμηση της κριτικής μου επιλέγω να αποτελεί αυτή καθεαυτή η σύλληψη του Παπαδάκη, οι νοητικές του συνδέσεις, η σκηνοθετική του γραμμή και η τελική παράδοση στο κοινό μιας παράστασης, που ανέβηκε με αφορμή την εμπειρία του ως αναγνώστη της ποίησης του Εμπειρίκου.
Με απασχολεί, επιπλέον, ιδιαιτέρως, η διάδραση της ποίησης αυτής με όσους συντελεστές δέχτηκαν την πρόκληση να τη γνωρίσουν και να την αποδώσουν βιωματικά: της αξιόλογης ομάδας των ηθοποιών και του παραγωγού της πρωτότυπης μουσικής σύνθεσης, που πλαισίωσε την παράσταση, Παύλου Αθανασίου, της καλλιτεχνικής ματιάς της Βασιλικής Σαΐτη, στην οποία αποδίδoνται με άριστα οι στοχευμένες και πλήρως ενταγμένες στην αισθητική του χώρου και κειμένου ενδυματολογικές επιλογές καθώς και του ολόσωστα προσαρμοσμένου μακιγιάζ της Άννας Σταμόγλου.
Τα “Μετέωρα Σώματα” πραγματεύονται την πάταξη του ανούσιου, καταδεικνύουν τον ψηφιακό εθισμό, υμνούν τον μεταφορικό θάνατο και την πνευματική ανά(σ)ταση.
Επαναρυθμίζουν, ακόμη, αξιακά συστήματα και αναζητούν το ποθούμενο, ξύνοντας υλιστικές επιφάνειες και ανοίγοντας κοινωνικές πληγές.
Η παράσταση αυτή αποδίδει φωνή δικαίου σε case studies σύγχρονης κοινωνικής αδικίας, καταθέτει, καταδικάζει, συντάσσεται και αποτάσσεται.
Δεν πρόκειται απλώς για μία μίξη τεχνών: ποίησης, θεάτρου και μουσικής. Πρόκειται για ένα κάλεσμα του επιτελείου των ηθοποιών, του Παπαδάκη και όλων των λοιπών συντελεστών σε μία διακαή αναζήτηση του ατομικού και κοινωνικού μας κέντρου. Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις Θαρρώ πως τα ταξείδια μας συμπίπτουν Νομίζω πως σου μοιάζω και μου μοιάζεις Οι κύκλοι μας ανήκουνε στην οικουμένη
Το θεατρικό κείμενο και οι ερμηνείες των ηθοποιών δεν ανασύρουν μονομερώς σύγχρονους συλλογικούς φόβους, αλλά καταλήγουν στη ζωή με κάθε κόστος. Ιδιαιτέρως συγκινητικές στιγμές της παράστασης υπήξαν η ηχογραφημένη απαγγελία του αυθεντικού ποιήματος “Nowhere” της Ιόλης Παπαδάκη-Ροβόλα, οι ηχητικές παρεμβάσεις παιδικών τραγουδιών από την Σεμέλη Αθανασίου και η κορύφωση του έργου με την συγκλονιστική ερμηνεία του “Youkali” από τον πολυτάλαντο Αλέξη Παντελίδη.
Αυτό, επίσης, που προσέλαβα ως μία ευφυέστατη προσθήκη του Γιώργου Παπαδάκη, ήταν το ότι η απαγγελία του ποιήματος “‘Οχι Μπραζίλια, μα Οκτάνα” χρησιμοποιήθηκε ως λεκτικό μέσο πολιτικής χειραγώγησης του πλήθους, όταν, ταυτόχρονα, στο αυθεντικό κείμενο ο ποιητής καλεί εσχατολογικά με μία άλλη υπερβατική διάθεση τον αναγνώστη να ξεπεράσει την καθιερωμένη πολιτική σκηνή και να ταχθεί υπέρ της αγάπης, του έρωτα και της πανανθρώπινης ενότητας.
Οκτάνα θα πει, όχι πολιτικής, μια ψυχικής ενότητος Παγκόσμιος Πολιτεία (πιθανώς Ομοσπονδία) με ανέπαφες τις πνευματικές και εθνικές ιδιομορφίες εκάστης εθνικής ολότητος, εις μίαν πλήρη και αρραγή αδελφοσύνην εθνών, λαών και ατόμων, με πλήρη σεβασμόν εκάστου, διότι αυτή μόνον εν τέλει θα ημπορέση διά της κατανοήσεως, διά της αγωνιστικής καλής θελήσεως, ουδόλως δε διά της βίας, τας τάξεις και την εκμετάλλευσιν του ανθρώπου από τον άνθρωπον να καταργήση, να εκκαθαρίση επιτέλους!
Κατά την ταπεινή μου γνώμη και ακόμα πιο υποκειμενική ματιά και πρόσληψη, ο Παπαδάκης δεν επέλεξε να υμνήσει αόριστα την έννοια της “ουτοπίας”, αλλά επέλεξε το “όραμα”.
Αν ως “όραμα” ορίζεται μία έμπνευση για υλοποίηση μιας επιθυμητής κατάστασης και μία κινητήριος δύναμη για αλλαγή, η “ουτοπία” (εκ του “ου-τόπος= ανύπαρκτος τόπος”) αφορά στο ανέφικτο μιας τέλειας κοινωνίας.
Ωστόσο, καθώς η σύνταξη με κάθε τι ουτοπικό είναι δικαιωματικά ελευθέρας εισόδου, κανείς δεν προβλέπεται να στερήσει από κανέναν τη Γη της Ουτοπίας του… Και, κατά το σχετικό δοκιμιακό κείμενο του Oscar Wilde, «ένας χάρτης του Κόσμου που δεν περιλαμβάνει την ουτοπία δεν αξίζει ούτε για να του ρίξει κανείς μια ματιά, γιατί αφήνει απέξω τη μοναδική χώρα στην οποία πάντα η Ανθρωπότητα αποβιβάζεται. Και όταν η Ανθρωπότητα φτάνει εκεί, κοιτάζει τριγύρω και, βλέποντας μια καλύτερη χώρα, βάζει πλώρη για εκεί. Η πρόοδος είναι η υλοποίηση των Ουτοπιών».
Ελπίζω σε τέτοιες συλλήψεις… Ελπίζω σε τέτοιες παραστάσεις… Νομίζω ότι ελπίζω στην “Ουτοπία”… Ρένα Τριανταφύλλου Κως, 08/05/2026 (*Ερασιτεχνικό φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό μου αρχείο)
Σημείωμα σκηνοθέτη.
Σώματα παρόντα, αλλά χωρίς σταθερό τόπο.
Κινούνται σε έναν κόσμο διαρκούς έντασης και σιωπής.
Η παράσταση συντίθεται από εικόνες, ήχους και λόγια που αναδύονται από τη σύγχρονη πραγματικότητα: τη φρενίτιδα, την αδράνεια, την υπερπληροφόρηση, τη μοναξιά. Δεν αφηγείται ιστορίες· παρατηρεί καταστάσεις. Εκεί όπου το συλλογικό συναντά το προσωπικό και η κίνηση συνυπάρχει με την ακινησία.
Ο λόγος του Ανδρέα Εμπειρίκου διαπερνά την παράσταση ως επιθυμία για έναν άλλο τόπο — έναν χώρο ελευθερίας, αγάπης και αποδοχής. Μια ρωγμή μέσα στην καθημερινότητα, όπου το όνειρο επιμένει. Σώματα Μετέωρα ανάμεσα σε αυτό που ζουν και σε αυτό που ποθούν.
Συντελεστές παράστασης: Σύλληψη-Δραματουργική σύνθεση – Σκηνοθεσία: Γιώργος Παπαδάκης Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Παύλος Αθανασίου Σκηνικά-Κοστούμια: Βασιλική Σαΐτη Ζωγραφιά υπερωκεάνιου: Γιώργος Σβύνος Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέξης Παντελίδης, Γιώργος Παπαδάκης Επιμέλεια μακιγιάζ/χτενισμάτων: Άννα Σταμόγλου Σχεδιασμός Αφίσας: Γρηγόρης Καρανικόλας Εκτύπωση Αφίσας: Κέντρο Γραφικών Τεχνών Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά): Χάιδω Γκαγκάνη Μαρία Καρπαθίου Μανθούλα Κλέτσα Γιάννα Μαργαρίτη Σέβη Μπίλλη Δήμητρα Μπραντίτσα Αλέξης Παντελίδης Ματίνα Περάκη Γιάννης Σβύνος Άννα Σταμόγλου Το τραγούδι Youkali (Kurt Weill/Roger Fernay) ερμηνεύει ο Αλέξης Παντελίδης Στην παράσταση ακούγεται ηχογραφημένο το ποίημα Nowhere της Ιόλης Παπαδάκη Ροβόλα, σε απαγγελία της ίδιας. Στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών «Χαρωπά τα δυο μου χέρια» και «Γύρω γύρω όλοι» ακούγεται η φωνή της Σεμέλης Αθανασίου. Πληροφορίες: ΠΟΥ: ΚΔΑΠ Imagine Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών Ιmagine
ΠΟΤΕ: 1-2-3-10 Μαϊου Ώρα έναρξης: 21:00 Τιμή εισιτηρίων: 8€ Προπώληση εισιτηρίων: exas.gr Η παράσταση απευθύνεται σε παιδιά άνω των 15 ετών. Στην παράσταση γίνεται χρήση σκηνικού καπνού, ειδικά σχεδιασμένου και εγκεκριμένου για θεατρική χρήση, σύμφωνα με τις ισχύουσες προδιαγραφές ασφαλείας. Επίσης, η παράσταση περιλαμβάνει εφέ στροβοσκοπικού φωτισμού. #μετέωρα σώματα #γιώργος παπαδάκης #κδαπ imagine #ρένα τριανταφύλλου #κριτική #εμπειρίκος #οκτάνα #ποίηση #θέατρο
.gif)
