Νικητιάδης: «Τα τρία καθοριστικά ερωτήματα της Κυριακής»

Κάθε Έλληνας πολίτης, κάθε Δωδεκανήσια και Δωδεκανήσιος καλούνται σε λίγες ώρες να αποφασίσουν ασκώντας το σημαντικότερό τους δικαίωμα, αυτό της ψήφου για την ανάδειξη των εκπροσώπων τους στο εθνικό κοινοβούλιο. Η απόφασή τους πιστεύω ότι θα πρέπει να καθοριστεί από τις απαντήσεις που θα δώσουν σε τρία βασικά ερωτήματα.

Το πρώτο ερώτημα σχετίζεται με το αν επιθυμούμε τη συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και την παραμονή μας στη ζώνη του Ευρώ. Η απάντηση δεν είναι προφανής. Δεν αρκεί να δηλώνει κάποιο κόμμα ότι θέλει τη συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας χωρίς αυτό να αποτελεί και καθημερινή του πρακτική. Δεν μπορείς να λες «θέλω να μείνω στο ευρώ αλλά θα καταγγείλω όλα όσα με πολύ κόπο και θυσίες συμφωνήσαμε με την Ευρώπη». Αν θέλουμε το κούρεμα των 106 δις ευρώ και αν μας ενδιαφέρουν τα 50 δις ευρώ του δανείου που είναι υποχρεωμένες οι τράπεζες να ρίξουν στην αγορά, τότε δεν μπορούμε να λαϊκίζουμε κοροϊδεύοντας το λαό με καταγγελίες δανειακών συμβάσεων, με εκδίωξη των Γερμανών και άλλα φαιδρά που ακούγονται συχνά-πυκνά. Στο λαό ταυτοχρόνως δεν μπορείς με ευκολία τη μία στιγμή να δηλώνεις «όχι» στη δανειακή σύμβαση και την άλλη στιγμή «ναι». Στην ουσία κάποιοι συμπολιτεύονται αντιπολιτευόμενοι και αντιπολιτεύονται συμπολιτευόμενοι. Η απόφαση για ευρωπαϊκή προοπτική απαιτεί συνέχεια, συνέπεια και να αποδεικνύεται διαρκώς στην πράξη.

Το δεύτερο ερώτημα που τίθεται αμέσως μετά, είναι ποιο κόμμα επέδειξε μέχρι σήμερα συνέπεια και σταθερότητα στη θέση του για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Ποιο κόμμα δεν υπολόγισε το πολιτικό κόστος και ανέλαβε την ευθύνη της αποφυγής της χρεοκοπίας και της απρόσκοπτης ευρωπαϊκής πορεία της χώρας. Ποιο κόμμα ενδιαφέρεται πρωτίστως για τη σωτηρία της χώρας.

Το τρίτο ερώτημα, αφού απαντηθούν τα πρώτα δύο, είναι ποια πρόσωπα επιλέγω για να με εκπροσωπήσουν στη Βουλή; Θεωρώ ότι εδώ δεν μπορεί παρά να πρυτανεύσει η λογική της προτίμησης προς τα πρόσωπα που εργάστηκαν, που ήταν παρόντα και που δείχνουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να εργάζονται και έχουν προοπτική για να βοηθήσουν τη χώρα και τα νησιά μας τα επόμενα δύσκολα χρόνια. Αντιλαμβάνομαι απολύτως και συμπάσχω πολλές φορές με όσες και όσους συμπατριώτες μας έχουν βρεθεί σε απόγνωση και αδιέξοδο. Αντιλαμβάνομαι και κατανοώ τα αιτιολογημένα συναισθήματα οργής και αγανάκτησης. Αύριο, ωστόσο, δεν μπορεί να κυριαρχήσει το συναίσθημα. Αύριο κρίνεται το μέλλον της χώρας. Θέλουμε μία Ελλάδα μέλος της ισχυρής ευρωπαϊκής οικογένειας ή μία Ελλάδα που ακολουθεί ένα μοναχικό δρόμο, έρμαιο στις αδηφάγες αγορές; Είμαι βέβαιος για τη σωστή απάντηση που καλούμαστε να δώσουμε όλοι. Την απάντηση της ευρωπαϊκής προοπτικής με εκπροσώπους μας αυτούς που εργάστηκαν, το απέδειξαν και έχουν προοπτική.