Σταθοπούλου Ευτυχία: Ανοιχτές οι πληγές 6 χρόνια μετά τον σεισμό και ακόμα ΤΙΠΟΤΑ.

Γράφει η Σταθοπούλου Ευτυχία

Ανοιχτές οι πληγές 6 χρόνια μετά τον σεισμό και ακόμα ΤΙΠΟΤΑ.

Αναρωτιέμαι πόσο μελάνι θα πρέπει ακόμα να χυθεί για να καταλάβουν όσοι διοικούν αυτόν τον τόπο ότι οι εικόνες μας πονάνε.

Μία βόλτα αν κάνει κανείς στην πόλη θα δει εμφανή μέχρι σήμερα τα σημάδια από τον σεισμό του 2017. Όλα θυμίζουν εκείνη την μέρα. Πριν ένα μήνα κλείσαμε 6 χρόνια από την 21^η Ιουλίου 2017.

Οι κολώνες στον δρόμο του Ξυστού είναι ακόμα εκεί, πεσμένες, και οι τουρίστες τις φωτογραφίζουν. Όταν μάλιστα χρειάζεται να τους εξηγήσεις ότι έπεσαν από τον σεισμό που έγινε το 2017, σίγουρα θα σκέφτονται ότι μάλλον κάτι δεν πάει καλά με τους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ».

Χαρακτηριστικές είναι οι φωτογραφίες της Σοφίας Καραγιάννη με το ΠΡΙΝ και το ΜΕΤΑ τον σεισμό.

Αν δεν κάνω λάθος τον Οκτώβριο του 2020 είχε επισκεφθεί το νησί η κ. Λίνα Μενδώνη συνοδευόμενη από τον Περιφερειάρχη Γ. Χατζημάρκο, τον βουλευτή ΝΔ Γ. Παππά και πολλούς άλλους. Προχώρησε σε σχετική αυτοψία δηλώνοντας ότι «Έχουμε υποχρέωση να αποκαταστήσουμε τα μνημεία που επλήγησαν από τον σεισμό». Σχετική φωτογραφία από το Βήμα της Κω.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι φωτογραφίες από τους κίονες που μέχρι αυτή την στιγμή που μιλάμε είναι έτσι.

Μάλιστα σε σχετικό άρθρο μου είχα εκφράσει την ελπίδα ότι τελικά θα δούμε το νησί μας όπως ήταν.

Που βρίσκεται σήμερα το θέμα αυτό; Ποιος θα ασχοληθεί επιτέλους με αυτές τις τραγικές εικόνες;

Υπάρχει η ανάλογη χρηματοδότηση; Και αν ΝΑΙ γιατί τόση καθυστέρηση;

Εμείς οι Κώοι πονάμε να βλέπουμε το νησί μας έτσι. Εμείς οι Κώοι δυσκολευτήκαμε να σταθούμε στα πόδια μας μετά τον σεισμό.

Εμείς οι Κώοι είμαστε όρθιοι και παλεύουμε με όλες τις δυσκολίες που ήρθαν μετά.

Δικαιούμαστε πολλά γιατί προσφέρουμε πάρα πολλά στο κεντρικό κράτος!

Θέλουμε την άμεση αποκατάσταση την αρχαιολογικών μας χώρων. Είναι ο Πολιτισμός μας.

Υποψήφια Περιφερειακή Σύμβουλος

ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΑΙΓΑΙΟ

*Ευχαριστώ πολύ για τις φωτογραφίες την Σοφία Καραγιάννη και το ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΩ