Η ελπίδα έρχεται, ήρθε, είναι πια στην κυβέρνηση!
Νέες ιδέες, νέα προστάγματα, νέα πρόσωπα, νέες κινήσεις.
Επίσκεψη στο σκοπευτήριο Καισαριανής.
Για πρώτη φορά η πλειοψηφία των βουλευτών ορκίστηκε με πολιτικό όρκο!
Ακόμη και οι ιδεολογικά αντίπαλοι εκφράζουν ικανοποίηση για το ότι η χώρα μας αποκτά την φωνή της.
Και μετά …ήλθε η θλίψη της διάψευσης.
Τώρα πάλι στο ίδιο αδιέξοδο.
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης, λένε οι γνωρίζοντες, με την ποίηση του πρόσφερε τον ακριβότερο φόρο τιμής στα Λαϊκά αισθήματα ‘’ήττας’’ της γενιάς του.
Τον επικαλούμαστε ξανά.
Κι ήθελε ακόμη
Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ Δεν παραδέχτηκα την ήττα.
Έβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.
Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία
Καρφώσατε σ’ εξώστες με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα
Η διάγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.
Εκεί, προσεκτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω τάξη,
Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
Με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω,
Με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω
Τίποτα δεν τελείωσε.
Κι ας θέλει ακόμη πολύ φως να ξημερώσει.
Εμείς να μην παραδεχόμαστε την ήττα.
Ν. Μυλωνάς
.gif)
