Ν. Μυλωνάς: Εμείς, ο τόπος μας και οι Πρόσφυγες-λαθρομετανάστες

Εμείς, ο τόπος μας και οι Πρόσφυγες-λαθρομετανάστες
Α. Θα τροποποιήσουμε λίγο τον γνωστό στίχο του αγαπημένου μεγάλου Τούρκου παγκόσμιου κομμουνιστή ποιητή Ναζιμ Χικμέτ:
΄΄...κι ύστερα την κάθε αυγή,
την κάθε αυγή Χριστέ με τα χαράματα,
πάντα η καρδιά μου τουφεκίζεται!’’
Τους συναντούμε κάθε πρωί στην Κανάρη, στο λιμάνι, στο Επαρχείο, στην Β. Γεωργίου να έρχονται περπατώντας από το Ψαλίδι με πορεία προς τα πού; το αστυνομικό τμήμα; Το καπταιν Ηλίας; Τους γνωστούς που μένουν σε δωμάτια και μικρά ξενοδοχεία; Τους συμπατριώτες τους που κοιμούνται στα λιγοστά μικρά πάρκα της πολύς μας; Έρχονται από την Ανατολή αλλά ποια είναι η σκέψη τους; Που είναι η ψυχή τους; Που είναι η ελπίδα τους; Που στηρίζεται η αγάπη τους για την ζωή;
Μωρά στην αγκαλιά των γονιών τους. Μικρά παιδιά. Νέα αμούστακα παιδιά. Νέες κοπέλες με τις χαρακτηριστικές τους ενδυμασίες. Λίγοι μεσήλικες και ακόμη πιο λίγου ηλικιωμένοι.
Που πάνε; Που θέλουν να πάνε κρατώντας μια πλαστική τσάντα με τα ελάχιστα των ελαχίστων για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή σε ένα ξένο περιβάλλον;
Τι κάνουμε εμείς;
Το μυαλό γυρίζει στις παιδικές μνήμες με τα καΐκια να μεταφέρουν τους δικούς μας στο ΚΑΝΑΡΗΣ με μια βαλίτσα στο χέρι, μικροκαμωμένοι, οστεώδεις με ροζιασμένα χέρια και ηλιοκαμένα πρόσωπα να σηκώνουν το μαντήλι και να μας χαιρετούν μέχρι που χάνονταν στην απεραντοσύνη του ουρανού και της θάλασσας!
Β. Τι κάνουμε εμείς;
Τι κάνετε ρε; Είσαστε δημοτική αρχή;
Δεν βλέπεται ότι υπάρχει μια ανυπόφορη κατάσταση;
Τι περιμένετε; Να γίνει κανένα κακό;
Τα πάρκα έγιναν υπαίθρια ξενοδοχεία και ουρητήρια!
Θα σας κάνουμε μηνύσεις γιατί και δεν κάνετε την δουλειά σας και δεν μας προστατεύετε! Η κατάσταση μυρίζει φωτιά, είναι αφόρητη!
Εσείς θα φταίτε για ότι γίνει!
Είστε ανίκανοι και το μόνο που κάνετε είναι να νίπτεται τας χείρας σας όπως ο Πιλάτος πριν την Σταύρωση
Γ. τα κοινωνικά προβλήματα δεν τα αντιμετωπίζουμε με εξορκισμούς, λεονταρισμούς και μεγάλα λόγια. Πολύ άπλα: χρειαζόμαστε ένα χώρο οργανωμένης υποδοχής και προσωρινής φιλοξενίας προσφύγων και γενικά χώρο αναμονής των λεγομένων εκτάκτων φυσικών καταστροφών. Είναι μια βασική υποδομή που κάθε τόπος πρέπει να έχει, ως πρωταρχικό στοιχείο ενός άξιου λόγου σχεδίου για την πολιτική προστασία και την διαχείριση φυσικών και ανθρωπογενών καταστροφών.
Σε αυτό το πεδίο δοκιμάζεται η ευφυΐα και ο πραγματισμός της δημοτικής αρχής, της περιφερειακής αρχής, της κυβερνητικής αρχής της χθεσινής και της σημερινής.
Εκ του αποτελέσματος έχουμε αποτύχει. Αυτό πληρώνουμε και αυτό θα πληρώσουμε.
Κοντά στους θεσμικούς παράγοντες δοκιμάστηκε και δοκιμάζεται και η Λαϊκή κοινωνική μας συνείδηση, που μέχρι στιγμής στέκεται ψύχραιμα, έντιμα, ανθρώπινα.
Νικος Μυλωνάς