Τα καλοκαιρινά απογεύματα, με ήλιο - που απ΄ το πρωί ψήνει ψωμί - οι φοίνικες του μεσαιωνικού κάστρου μισοκοιμούνται, μέχρι να πέσει το φως, να ξυπνήσουν αργά το απόγευμα ζητώντας κρέμα παγωτό χωνάκι.
Το χειμώνα, σαν ακόντια χάλκινα γέρνουν από το δυνατό φύσημα του ανέμου, υποκύπτοντας στην ένταση του αέρα και τις θαλασσινές σταγόνες που φτάνουν από την ακτή Κουντουριώτη, μπροστά από το μεσαιωνικό κάστρο.
Η νέα χρονιά μοιάζει με τους λυγισμένους φοίνικες, αυτό το παράξενο μείγμα φόβου, ανακούφισης και προσδοκίας για το επερχόμενο καλοκαίρι.
Και τι ψάχνουμε, άραγε εμείς εδώ νοτιοανατολικά; Μια οικειότητα Καβάφη ίσως που φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια από την γέννησή του, διαύγεια Θεόκριτου, ίσως μια θεώρηση αλλά Πλάτωνα. Τις μεγάλες στιγμές δεν τις περιμένεις να έρθουν, τις φτιάχνεις.
Περιμένουμε το καλοκαίρι, κάθε χειμώνα περιμένουμε το καλοκαίρι, όχι την άνοιξη, όπως τα μυρμήγκια με τις πρώτες ζέστες σκάβουν τρύπες για να βγουν από τις αποικίες τους, προσδοκώντας μια καλή υγεία, ομορφιά, λίγο πλούτο, ένα μεγάλο ερωτικό, και δυο-τρεις φίλους αληθινούς. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται, όπως το θαλασσινό νερό ζεσταίνεται κάθε καλοκαίρι από τον ήλιο.
Βασίλης Πης
Δωδεκάνησα Κως
Τ.Θ. 750 Ζηπάρι Κως, 85 300,
2242068584
Foto Σοφία Καραγιάννη
.gif)
